Ἡ μικρή, ἀλλὰ ζεστὴ ὑποδοχὴ τῆς πρώτης ἀπόπειρας, μοῦ δίνει τὸ θάῤῥος νὰ προχωρήσω μὲ καινούργιες οἰκογένειες γραμματοσειρῶν, πάντα δουλεμένες μὲ τὸ ἴδιο μεράκι καὶ κοινὸ τόπο ἔμπνευσης: τήν παλαιά, ὑψηλὴ τέχνη τῆς γραφῆς καὶ τῆς ἀντιγραφῆς, ἀλλὰ καὶ τῆς δημιουργικῆς καὶ ἀξεπέραστης τυπογραφίας τῶν τελευταίων αἰώνων.
Nέες πολυτονικὲς καὶ λατινικὲς γραμματοσειρὲς, καθὼς καὶ ἀρκετὰ σχέδια ἀρχιγραμμάτων συμπληρώνουν τὸν καινούργιο αὐτὸν κατάλογο. Ἐλπίζοντας στὴ διάσωση «μιᾶς ὀρθογραφίας, ὅπου τὸ κάθε ὠμέγα, τὸ κάθε ὕψιλον, ἡ κάθε ὀξεία, ἡ κάθε ὑπογεγραμμένη δὲν εἶναι παρὰ ἕνας κολπίσκος, μιὰ κατωφέρεια, μιὰ κάθετη βράχου πάνω σὲ μιὰ καμπύλη πρύμνας πλεούμενου, κυματιστοί ἀμπελῶνες, ὑπέρθυρα ἐκκλησιῶν, ἀσπράκια ἢ κοκκινάκια, ἐδῶ ἢ ἐκεῖ, ἀπὸ περιστεριῶνες μὲ γλάστρες καὶ γεράνια» (Ὀδ. Ἐλύτης), καταθέτω τὴ δική μου προσπάθεια στὸν ἀγώνα αὐτό.

Kωνσταντῖνος Σισκάκης